کد خبر:120053
پ
mir-emad-al-din-1

معرفی سادات عمادی مازندران

پایگاه خبری چهاردانگه نیوز: سادات عمادی،خاندانی است که در سدۀ۸ ،۹و۱۰قمری  در هزار جریب(هزارجریب نامی است که از دیرباز تاکنون به منطقه ای مشتمل بر مناطق کوهستانی شهرستان های بهشهر، نکاء، ساری، و شرق سوادکوه در استان مازندران و قسمتی از ناحیه کوهستانی شهرستان های سمنان و دامغان اطلاق می شود.) مازندران حکومت کرده‌اند. حکومت […]

پایگاه خبری چهاردانگه نیوز: سادات عمادی،خاندانی است که در سدۀ۸ ،۹و۱۰قمری  در هزار جریب(هزارجریب نامی است که از دیرباز تاکنون به منطقه ای مشتمل بر مناطق کوهستانی شهرستان های بهشهر، نکاء، ساری، و شرق سوادکوه در استان مازندران و قسمتی از ناحیه کوهستانی شهرستان های سمنان و دامغان اطلاق می شود.) مازندران حکومت کرده‌اند. حکومت این خاندان اندکی پیش از حکومت  سادات مرعشی در مازندران و سادات کیایی (سادات ملاطی) در گیلان شکل گرفت. بدین ترتیب، سادات عمادی نخستین حکومت سادات را در شمال ایران پس از دوره ایلخانی بنا نهادند.

پایتخت: هزارجریب
زبان‌(ها):تبری، فارسی، عربی
دین:تشیع
دولت:نامشخص
تاریخچه
– تأسیس۷۶۰
– میر عمادالدین۷۶۰
– سید عزالدین حسن۸۰۹
– سید رضی‌الدین۸۲۷
– میر غضنفر۸۹۲
– فروپاشی۱۰۹۵

سر زنجیرۀ سادات عمادی مازندرانی امیر سید عماد الدین محمود است و سادات عمادی مازندرانی همگی از تبار او هستند. وی که در زمرهٔ علمای دینی و از سادات نامدار ناحیه بود، با همراهی مردم علیه بیداد فرامانروایان ایلخانی بر مردم ستمدیده برخاست و آنان را شکست داد و توانست فرمانروایی مستقلی تحت رهبری خود پایه گذارد.

حکومت و ریاست معنوی وی، پس از او تا سده‌ها در میان فرزندان و نوادگانش استمرار یافت. میر عمادالدین پس از یورش  تیمور به مازندران با او مصالحه کرد و با این کار هوشمندانه هم فرمانروایی مردمی خود را استمرار بخشید و هم ناحیۀ تحت حکومت خود و مردم آن را از آسیب های سپاهیان تیمور  دور نگاه داشت.

 میر عمادالدین ۶ فرزند پسر داشت که چهار تن از آن‌ها از یک مادر و دو تن دیگر از مادری دیگر بودند. منطقه چهاردانگه و دودانگه در مازندران از آن رو به این نام ها شناخته شد که میر عمادالدین پس از خود حکومت چهاردانگه  را به چهار برادر و دودانگه را به دو برادر دیگر واگذار کرد. در سال ۸۰۹سیدعزالدین هزارجریبی و در سال ۸۹۲ میرغضنفر از فرمانروایان  سلسله عمادی مازندرانی بودند.

بنابر کتاب های معتبر انساب، تبار میرعمادالدین با ۱۶ یا ۱۸ میانجی به موسی کاظم می‌رسد،با این حال در برخی نقل های افواهی او را از تبار سجاد می‌دانند. ( نسب او به این شرح است: سیدعمادالدین ملک هزارجریب بن عزالدین حسن بن شرف الدین علی بن تاج الدین محمدبن ابی الحسن علی حسام الدین بن نزارم کریم الدین بن ابی محمدشمس الدین حسن بن برهان الدین حسین بن أمین الدین محمدبن کمال الدین حسن بن وجیه الدین علی بن قسیم الدین قاسم بن زین الدین محمدبن قاسم الشیخ بن ابراهیم العسکری بن موسی ابی سبحه بن ابراهیم المرتضی بن امام موسی کاظم(علیه السلام) است)مردم مازندران امامزاده ابراهیم واقع در بابلسر را از نیاکان میرعمادالدین  می شمارند که گفتهٔ نخست را تأیید می‌کند.میر عمادالدین در روستای وری در ۶۵ کیلومتری جنوب شرقی ساری و سه کیلومتری شمال کیاسر آرمیده است. مزار وی از دیرباز به عنوان امامزاده مورد احترام مردم است. مردم مازندران از قرن ها پیش میرعمادالدین را صاحب کرامت دانسته‌اند.

نوادگان سید عماد به دو دستهٔ  جبرئیلی و رضی‌الدینی بخش شدند و در سال ۱۰۹۵ سید مظفرالدین حسین مرتضوی مازندران را با الوند دیو تقسیم کرد.

از سادات عمادی مازندرانی در درازنای تاریخ با نسبت‌های «حسینی»، «حسینی موسوی»، «موسوی»، «عمادی» و«میرعمادی» یاد شده‌است. بسیاری از سادات عمادی مازندرانی نیز از سده‌ها پیش به نواحی دیگر مانند سبزوار و نجف کوچیدند. سادات رفیعی نجف از آن جمله‌اند که از تبار سید عزالدین بن سید عمادالدین هستند. امروزه نیز بسیاری از سادات عمادی در شهرستان ساری زندگی می‌کنند. گروهی از سادات عمادی نیز ساکن شهرهای بابل،گرگان  و بهشهر هستند. این سادات نیز در ریشه ساروی هستند و نیاکان آنان در سده‌های پیش از ساری به بابل، گرگان و بهشهر  کوچیده و در آن شهرها ساکن شده‌اند.

از سادات عمادی مازندرانی فقها و مجتهدانی نیز برخاسته‌اند که از آن میان می‌توان به:
آیت الله سید محمد ثقه الاسلام ساروی (درگذشتهٔ ۱۳۰۳ ش)،
آیت الله سید اسماعیل عمادی حائری (درگذشتهٔ ۱۳۱۰ ش)،
آیت الله سید عباس شریف‌العلما خاوری (درگذشتهٔ ۱۳۱۸ ش)
و آیت الله سید محمد عمادی استرآبادی (درگذشتهٔ ۱۳۲۴ ش) اشاره کرد.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

کلید مقابل را فعال کنید