پارک کیاسر؛ آرزوی کودکان دیروز، سرخوردگی کودکان امروز!

وقتی کودک بودم، کیاسر روستایی کوچک بود که غیر از طبیعت بکر و خداداد، فاقد هرگونه امکانات و تسهیلات یک زندگی معمولی بود. در عالم کودکی آرزو می کردم که خدا کند روزی کیاسر هم شهر شود تا من بتوانم غرق در امکانات شهری اوقات خوشی داشته باشم.

سال ها طی شد تا این که کیاسر هم به لطف خدا و مدد بعضی های بنده ی خدا، شهر شد و صاحب تابلویی به نام « شهرداری کیاسر ». اما صد حیف که دیگر کودک نبودم تا در دریای امکانات و تسهیلات رفاهی یک زندگی شهری، کودکی ها کنم.

اگر چه خودم کودک نبودم اما خداوند به من کودکانی هدیه داد تا بتوانم آرزوهای فروخورده ی بچگی هایم را در وجود آنها شکوفا کنم.

در یک عصر نه چندان خنک تابستانی، از آنها پرسیدم: «دوست دارید کجا برویم تا به ما خوش بگذرد؟»

هر دو یک صدا در جوابم گفتند: «پارک!»

 پارک جایی است که می تواند انتخاب اول کودکانی باشد که در یک « شهر » زندگی می کنند.

دستان کوچک شان را در دستانم گرفتم و با ذوق و شوق به طرف پارک کیاسر یا همان «بوستان ولایت» به راه افتادیم و آنها هم خوشحال. نام وسایل بازی پارک را با خودشان زمزمه می کردند. از در پارک که وارد شدیم با باغچه هایی سبز و پرگل مواجه شدیم و با خود گفتم: سال نو از بهارش پیداست! این جا همان جایی است که سال ها آرزویش را داشتم! و با بچه ها شاد و ذوق زده چشم به چپ و راست چرخاندیم تا هر چه زودتر به وسایل بازی آن برسیم. ناگهان با منظره ای عجیب مواجه شدیم. منظره ای که شما را هم به دیدن آن دعوت می کنم!

و دوباره سرخورده دست بچه ها را گرفتم و از در بوستان ولایت بیرون آمدیم. با خودم گفتم: آیا می شود کیاسر هم روزی روزگاری در آینده ای دور ……!!!!

نویسنده و عکاس: ابوالفضل قنبرنژاد