پایگاه خبری چهاردانگه نیوز: شکل‌گیری مراکز آموزش عالی در مازندران، فرایندی تدریجی بود که در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰، هم‌زمان با افزایش نیازهای آموزشی و تخصصی استان، نمود بیشتری یافت. تأسیس مدرسه‌ی عالی کشاورزی ساری را باید تلاشی برای ایجاد زیرساخت علمی و پژوهشی در شمال کشور دانست؛ زیرساختی که قرار بود میان دانش دانشگاهی و نیازهای عملیاتی بخش کشاورزی پیوند برقرار کند. بنیان‌گذاران این مرکز بر این باور بودند که توسعه‌ی پایدار کشاورزی بدون تربیت متخصص، پژوهش علمی و انتقال دانش به عرصه‌ی تولید امکان‌پذیر نیست.
۱. مقدمه و جرقه تأسیس (۱۳۵۱ – ۱۳۵۲) روند شکل‌گیری آموزش عالی نوین در ساری با پیگیری‌ها و تلاش‌های چهره‌های مؤثر استان و کشور رقم خورد:
۲ خرداد ۱۳۵۱: صدور مجوز رسمی تأسیس «مدرسه عالی کشاورزی ساری».
مهر ۱۳۵۲: برگزاری آزمون ورودی با حضور ۴,۰۰۰ داوطلب و پذیرش ۴۵۰ دانشجو در سه رشته تحصیلی.
۹ آبان ۱۳۵۲: افتتاح رسمی «مدرسه عالی کشاورزی مازندران» با حضور مهندس عبدالله ریاضی (رئیس مجلس شورای ملی وقت) و کلنگ‌زنی ساختمان اصلی در بادله.
سال اول فعالیت:
برگزاری موقت کلاس‌ها در هنرستان شیمی صنعتی و خانه جوانان ساری.
۲. توسعه زیرساخت‌ها و بالندگی اولیه (۱۳۵۳ – ۱۳۵۵) ۱۳۵۳:
جذب ۶۰۰ دانشجو از طریق آزمون و انتقال رسمی کلاس‌ها به مکان جدید در بادله از اول مهرماه ۱۳۵۳.
۱۳۵۴: واگذاری گزینش دانشجویان به کنکور سراسری و تغییر نام واحد به «مدرسه عالی مهندسی کشاورزی».
پشتوانه قدرتمند علمی و ملکی در آن دوران:
این مجموعه در آن مقطع از امکانات زیرساختی کم‌نظیری شامل سایت ۲۰ هکتاری بادله، ۱۰۰ هکتار زمین پژوهشی در سوته و ۲,۴۰۰ هکتار جنگل پژوهشی دارابکلا برخوردار بود.
۳. نخستین ضربه ساختاری:
ادغام و تنزل جایگاه (۱۳۵۸ – ۱۳۶۲) ۲۶ شهریور ۱۳۵۸: ادغام نهادهای آموزش عالی و تشکیل «دانشگاه مازندران» به مرکزیت بابلسر. این تصمیم نقطه عطفی در تضعیف جایگاه آموزش عالی در مرکز استان (ساری) به شمار می‌رود؛ چرا که با وجود پتانسیل‌های غنی ملکی و پژوهشی ذکرشده، حق مرکز استان نادیده گرفته شد. در صورتی که حتی در مصوبه تشکیل دانشگاه مازندران مرکزیت بابلسر ذکر نشده است.
۱۳۶۲: با وجود فارغ‌التحصیل شدن چندین دوره در رشته‌های مهندسی کشاورزی، جنگلداری و دامداری، متأسفانه این مرکز به «آموزشکده کشاورزی ساری» تنزل یافت که ضربه‌ای آشکار به پیکره آموزش عالی ساری بود.
۴. روند احیا و ارتقاهای تدریجی (۱۳۶۸ – ۱۳۸۵) ۱۳۶۸:
ارتقای دوباره به «دانشکده کشاورزی» پس از پیگیری‌های مستمر.
۱۳۸۳: ارتقا به «مجتمع عالی کشاورزی و منابع طبیعی ساری» با تشکیل ۴ دانشکده.
۱۳۸۵: تصویب ارتقای مجتمع کشاورزی به «دانشگاه» در سفر استانی دولت وقت (احمدی‌نژاد).
شکست در مسیر توسعه اصلی: متأسفانه با اعمال نفوذ و ترجیح منافع شخصی برخی افراد، نام آن به «دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری» محدود شد و از تشکیل یک «دانشگاه جامع» در مرکز استان جلوگیری به‌عمل آمد.
۵. چالش‌های کنونی و بحران روزمرگی در مدیریت دانشگاه
امروزه دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری با چالش‌های ساختاری جدی روبه‌روست که ریشه در رخوت مدیریتی و عدم توسعه متوازن دارد:
فقدان رشته‌های پرمتقاضی و کاهش دانشجو: نبود تنوع رشته‌ای و عدم انطباق با نیازهای روز بازار کار، موجب کاهش استقبال دانش‌آموزان و افت چشمگیر آمار دانشجویان شده است.
رکود در توسعه فضاهای آموزشی: با گذشت ۲۲ سال، هیچ دانشکده جدیدی به مجموعه اضافه نشده است که گواهی بر روزمرگی مدیران و عدم دغدغه واقعی برای پیشرفت علمی دانشگاه است.
طرح‌های نیمه‌کاره و رهاشده: بودجه احداث «دانشکده علوم پایه» دریافت و ساختمان آن نیز ساخته شده است، اما این دانشکده همچنان راه‌اندازی نشده و به بهره‌برداری نرسیده است.
۶. نتیجه‌گیری و راهبرد پیش‌رو
عدم ارتقای مرکز استان به برخورداری از یک «دانشگاه جامع»، در گام نخست به زیان خود این دانشگاه و توسعه استان تمام شده است.
تداوم این روند فرسایشی تنها منافع مدیرانی را تأمین کرده که بقای خود را در حفظ وضعیت موجود می‌دیدند. عبور از این رکود، نیازمند اراده جدی، مطالبه‌گری عمومی و بازنگری اساسی در راهبرد آموزشی مرکز استان است تا جایگاه ازدست‌رفته آموزش عالی ساری احیا شود.
