آیا خرید چیپس و پفک جزو هزینه های گردشگری هستند؟ / حاصل بیش از دَه میلیون تردد در مازندران چه بود؟

پایگاه خبری چهاردانگه: رتبه اول مسافر پذیری در نیمه نخست نوروز نود و پنج به مازندران تعلق گرفت. بیش از ده میلیون تردد و صد ها هزار اسکان مسافر در اقامتگاه های رسمی که اگر اقامت های غیر رسمی را هم به آن اضافه کنید سر به فلک می کشد.

اما آیا واقعا باید به این آمارها دلخوش بود؟ نتیجه ورود این حجم عظیم مسافر که لزوما همه آنها گردشگر هم نیستند به مازندران چه بوده است؟ و چه منفعتی از این “هجوم” مسافر برای مردم حاصل شد؟ اگر هزینه های معمول مانند خرید تنقلات و چیپس و پفک که زباله های تولید شده آن به مراتب دردسر بیشتری از سود خریدشان دارد را کنار بگذاریم باید ببینیم که تعریف “هزینه گردشگری” در نَرم استاندارد آن چیست و یک گردشگر چه هزینه هایی باید انجام دهد تا در لیست گردشگر استاندارد قرار بگیرد؟ بر اساس تعاریف بین المللی زمانی به یک فرد “گردشگر” گفته می شود که وی حاضر باشد مجموعه ای از هزینه هایی که در نهایت منجر به رشد تولید ناخالص داخلی منطقه می شود در شهر یا مکان اسکان خود انجام دهد.

از هزینه های اقامت تا خرید سوغاتی و هزینه های تفریحات یک فرد که اگر مجموع این هزینه ها کمتر از هزینه های انجام شده از طرف مسئولان و مکان اقامت وی باشند نه تنها این فرد گردشگر محسوب نمی شود بلکه به عنوان یک هزینه سربار و عنصر زیان ده برای منطق به لحاظ اقتصادی مطرح است که توجیه منطقی و اقتصادی ندارد. برای نمونه یک خانواده چهار نفره را در نظر بگیرید که مثلا برای گردشگری به شمال کشور سفر می کنند.

اینها صندوق عقب و باربند اتومبیلشان را پر از مایحتاج چند روزه سفر میکنند و با یک چادر مسافرتی می زنند به دل جاده. این خانواده نهایت هزینه ای که در محل اقامتشان انجام می دهند فراتر از خرید مقداری تنقلات  و خرت و پرت نخواهد بود.

چون نه هزینه ای برای اسکان می پردازند و نه برای خرید غذا به رستوران می روند. تفریحشان هم بیشتر در دل طبیعت و مکان های مجانی انجام می شود. اما درهمین مدت هزینه ای که این خانواده برای شهر مقصد دارد به مراتب بیشتر است.

از هزینه اصطهلاک جاده ها و فرسایش آسفالت تا آلوده کردن طبیعت و محیط زیست و تولید انبوه زباله و خسارت هایی که بابت اتلاف وقت و انرژی شهروندان برای ایجاد ترافیک و آلودگی های صوتی و تصویری ایجاد می شود به هیچ وجه با هزینه نا چیز خرید چند چیپس و پفک همخوانی ندارد.

اگر این اتفاقات در استان های شمالی که از حداقل کمک و بودجه ملی برای پذیرایی از مسافران برخوردارند باشد نه تنها سودی در کار نخواهد بود که شهرها با زیان انباشته مواجه خواهند شد.

دست کم اگر برای ورود مسافران به شمال کشور عوارض هم تعریف شود باز هم می توان به آینده صنعت گردشگری تا حدودی امیدوار بود منتها با وضعیتی که در حال حاضر شاهد هستیم از این ده میلیون تردد شاید با خوشبینی بشود گفت که چیزی نزدیک به پانصد هزار تردد به معنای واقعی و استاندارد گردشگری مطابقت دارد و بقیه تردد ها جز ایجاد هزینه های مازاد بر دوش شهروندان و شهرداری های شمال چیزی نیست که در بوق و کرنا کرد.

متاسفانه نگاه دولت ها به مازندران همواره یک نگاه غیر مسئولانه بوده است و معلوم نیست چرا دست اندرکاران شمالی هم تا این اندازه نسبت به سرنوشت محل سکونتشان بی تفاوت و باری به هر جهت رفتار می کنند. به نظر می رسد که یک اجماع قوی از نمایندگان و مسئولان باید شکل بگیرد تا اگر گردشگر به معنای واقعی کلمه به استان وارد نمی شود حداقل بخشی از هزینه ها را دولت تقبل کند تا کمر شهرداری ها و دهیاری ها بیش از این زیر بار جمع آوری زباله و دیگر آلودگی های گردشگران مجانی و زیان ده خم نشود.

منبع: وارش نیوز