طراحی و ساخت سازه‌های خاص و سمبلیک همواره در همه کشورها مرسوم بوده و معمولا این سازه‌ها به طرح‌هایی ماندگار در تاریخ آن کشور تبدیل شده‌اند.
در طول تاریخ بسیاری از سازه‌ها در کشورهای مختلف جهان بوده‌اند که کاربری چندان ویژه‌ای نداشته، اما تنها به سبب طراحی خاص و نمادین به یک سازه تاریخی و ماندگار و گاها به نماد یک شهر یا کشور تبدیل شده‌اند. برای مثال هرگاه اسم “پاریس” بیاید، خواه ناخواه یاد برج “ایفل” در ذهن‌مان تداعی می‌شود و یا “کاخ کرملین” ما را به یاد “مسکو” می‌اندازد.
از جمله مکان‌هایی که در بسیاری از نقاط جهان برای آن سازه‌های خاص طراحی و ساخته می‌شود، دانشگاه‌ها و به طور خاص سردر اصلی آن‌هاست که به نوعی نماد آن دانشگاه در سراسر جهان و نمایانگر اهداف و خط مشی دانشگاه است.
به گفته جامعه شناسان ایجاد یک سردر خاص یا یک نماد برای دانشگاه، باعث افزایش روحیه دانشجویان آن دانشگاه و به تبع آن افزایش اعتبار دانشگاه مورد نظر می‌شود. به دیگر سخن، شهرت دانشگاه به نوعی بر اعتبار آن می‌افزاید و ایجاد سردر خاص برای دانشگاه‌ها خود می‌تواند زمینه ساز افزایش شهرت دانشگاه شود.
در کشور خودمان طراحی زیبا و منحصر به فرد سردر اصلی دانشگاه تهران توسط زنده‌یاد “کوروش فرزامی” باعث ماندگاری نماد این دانشگاه در تاریخ آموزش عالی و یا حتی بناهای تاریخی کشور شد.
در شهر ساری، برج ساعت نماد شهر و استان مازندران شده است.
از عمر دانشگاه ساری ۵۰ سال می‌گذرد حتی یک سردر مناسبی برای آن طراحی نشده است، تا نام دانشگاه در اذهان مردم شهر ماندگار شود.
یکی از دلایلی که هر از چند گاهی، مسئولین به املاک دانشگاه چشم طمع می‌دوزند، کوچک نگه داشتن دانشگاه ساری می‌باشد.
از سال ۱۳۸۳ تا کنون دانشگاه ساری فقط با چهاردانشکده فعالیت می‌نماید، در صورتی که در این بازه زمانی تعدادی دانشگاه در کشور تاسیس شده اند. اگر هر کدام از روسای دانشگاه ساری در دوره مسئولیت خود پیگیری تاسیس یک دانشکده بودند تعداد و رشته را تنوع می‌دادند و به تبع آن تعداد اعضای هیات علمی و دانشجو را که سرمایه واقعی دانشگاه هستند را افزایش می‌دادند، قدرت دانشگاه افزایش پیدا می‌کرد و حالا به هیچ عنوان مسئولین استانی جرات نگاه چپ به زمین دانشگاه را نداشتند.
