خاطره ای از شهید سید عادل میرعمادی

به گزارش پایگاه خبری چهاردانگه، به نقل از آریا دفتر مازندران، به نقل از کتاب سبک زندگانی شهدای ساروی اثر حسن کریمی سلیمی خانواده «شهید سید عادل میرعمادی»درباره این شهید بزرگوار نقل می کنند:

عادل در تاریخ ۳ /۱/۱۳۳۶ در روستای اراء از بخش چهاردانگه ساری چشم به جهان گشود، آن طور که پدر شهید می گوید:زمانی که هنوز وارد سپاه نشده بود، در شب دامادی‌اش آیت الله طالقانی رحلت کرد. همین که خبر رحلت آقای طالقانی را شنید، درخواست لباس سیاه کرد و همان شب لباس دامادی‌اش را عوض کرد و فردای آن روز با لباس سیاه برای قرائت قرآن و فاتحه جهت شادی روح آقای طالقانی به مسجد محل رفت، درحالی که طبق رسوم روستا فردای آن روز باید خدمت بزرگترها می رفت.

همسر محترم شهید می گوید:شب قبل از اعزام به جبهه دست و پای خود را حنا کرد و به من گفت: این آخرین حنابندان من است. همان شب دوستانش به خوابش آمدند و به او گفتند: آماده باشد که می‌خواهند برود. او از آنان پرسید آن شخص که در جلوی آنها پرچم در دست دارد کیست؟

دوستانش گفتند: آن آقا حضرت ابوالفضل العباس (ع) است. فردا صبح موقع خداحافظی برای اعزام گفت: «دیگر بر نمی‌گردم و این آخرین وداع است. بالاخره به آرزوی قبلی و قلبی خود می‌رسم و شهید خواهم شد».

در وصیتنامه‌اش نوشت: ما باید سرنوشت خودمان را خود تعیین کنیم. تعیین کردن سرنوشت ما در همین جنگ است. با خودمان فکر کنیم که بودیم، چه شدیم و به کجا می‌رسیم. همین خود یک قدرت خداوند تبارک و تعالی است.

من ۳ چیز را که بر همه عشق ها ارجحیت دارد و نصیبم شده؛ اول عشق به الله، دوم عشق به امام عزیزم خمینی کبیر و سوم عشق به شهادت، بر همه عشقها ترجیح دادم و در نتیجه این ۳ عشق، همیشه برای شهادت به جبهه می روم. امید آن دارم که خداوند نعمت دعای همیشگی‌ام (اللهم الرزقنی توفیق الشهاده فی سبیلک) را نصیبم کند و اگر شاهد باز گردم به تکاپوی مداوم که دستیابی به شهادت است ادامه خواهم داد.

از پدر و مادر و خواهران و برادران می‌خواهم از مردن من ناراحت نباشند هرچند داغ فرزند و برادر سخت است تحمل خود را زیاد کنید که با زیاد کردن صبر و تحمل، پوزه دشمنان اسلام و قرآن را به خاک می‌مالیم. از خواهران حزب الله می‌خواهم که عفت خودشان را حفظ کنند.

شهید سید عادل میرعمادی سرانجام در تاریخ ۴/۴/۱۳۶۷ در جزیره مجنون مفقودالاثر شده و پیکر مطهرش بعد از ۸ سال در ۱۹ ماه مبارک رمضان سال ۱۳۷۴ به زادگاهش برگشت و در گلزار شهدای ساری به خاک سپرده شد.