این پرسش، امروز یک مطالبه جدی و علمی از مسئولان و تصمیم‌گیران آموزش عالی کشور است.
از پیگیری‌های نمایندگان، استاندار و مسئولان استانی قدردانی می‌کنیم؛ اما معیار موفقیت، تعداد جلسات و دیدارها نیست؛ خروجی آن‌هاست. جامعه دانشگاهی حق دارد بداند سرانجام این پیگیری‌ها برای توسعه آموزش عالی، ایجاد رشته‌های موردنیاز، تقویت زیرساخت‌های پژوهشی و ایجاد یک مجموعه دانشگاهی جامع در ساری به کجا رسیده است؟
اگر کاهش دانشجو به‌عنوان مانع مطرح می‌شود، باید پاسخ علمی داده شود: آیا کاهش ظرفیت و تنوع رشته‌ها، خود یکی از عوامل کاهش دانشجو نیست؟ آیا دانشگاه قدرتمند، با رشته‌های روزآمد و پژوهش‌های مسئله‌محور، نمی‌تواند سرمایه انسانی را جذب و از مهاجرت علمی جلوگیری کند؟ اکنون مطالبه روشن است:
وزیر علوم، تحقیقات و فناوری و رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس به ساری دعوت شوند و در حضور استادان، پژوهشگران، دانشجویان و نخبگان، درباره آینده آموزش عالی مرکز استان، صریح و کارشناسی پاسخ دهند.
اگر ایجاد دانشگاه جامع برای ساری غیرممکن است، دلایل قانونی، علمی و اقتصادی آن اعلام شود؛ اگر ممکن است، مسیر، زمان‌بندی و متولی اجرای آن مشخص شود.
این دیگر مطالبه یک فرد یا یک جریان نیست؛ مطالبه جامعه دانشگاهی برای عدالت آموزشی، توسعه علمی و حفظ سرمایه انسانی استان است.
از مسئولان محترم انتظار می‌رود این مطالبه را در سطح تصمیم‌گیری ملی دنبال کنند؛ زیرا مرکز استان بودن فقط یک عنوان اداری نیست؛ باید در شاخص‌های علم، پژوهش، فناوری و سرمایه انسانی نیز معنا پیدا کند.
امروز ساری بیش از یک «وعده جدید»، به یک «تصمیم تاریخی» برای آموزش عالی نیاز دارد. جامعه دانشگاهی منتظر پاسخ روشن و اقدام عملی است .
حامد خلیلی ازنی
