مقالات مرتبط

اشعاری در رثای امام رضا (ع) از خانم عالیشاه ۲۷ آبان, ۱۳۹۶ مراسم آیینی تیرما سیزه شو و روز مازندران در پایتخت ایران برگزار می‌شود ۱۴ آبان, ۱۳۹۶ مراسم بزرگداشت روز ملی مازندران در مدارس چهاردانگه برگزار شد ۱۴ آبان, ۱۳۹۶ برگزاری نشست ستاد اجرایی بزرگداشت روز مازندران ۰۶ مهر, ۱۳۹۶ (سحر) شعری به مناسبت ماه رمضان از خانم عالیشاه ۰۸ خرداد, ۱۳۹۶
نظرات

پاسخ دادن

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

  1. 1

    عين الله آزموده

    ضمن سپاس از سرکار خانم عالیشاه
    ذکر این نکته ضروری است که در گفتار زبان مازندرانی، حرف «هِ» (با تلفظ بِه (میوه بِه)) در انتهای واژه، به معنای «هستی/ می باشی» کاربرد دارد. لازم است این نکته در نوشتار زبان تبری نیز رعایت شود و حرف « هِ » بجای « ِ » (کسره) نوشته شود.
    تِه مِـه ســـوز پیــرَن، کَهــــو نِــــوارِ >> تِه مِـه ســـوز پیــرَن، کَهــــو نِــــوارِه

    پاسخ
    1. 1.1

      اصغری

      در تکمیل کامنت آقای آزموده خواستم عرض کنم که حرف های غیرملفوظ فقط در شعر بالا که ضمیر به کار رفته در آن دوم شخص بوده ، معنی هستی یا می‌باشی می‌دهد. مثلا به این مثال توجه کنید: «وه مه سوز پیرن کهو نوراه» در اینجا ه با معنی هست یا می‌باشد خودش را نشان می‌دهد. چون ضمیر بکار رفته در آن، سوم شخص است. به عبارت ساده تر هرگاه کسره، کشیده نباشد نمیتوانیم آنرا هستی یا می‌باشی ترجمه کنیم.

      کسره کشیده یا یای مجهول را همه مازندرانیها بکارمی‌برند اما بکار بردنش در فعل‌ها از مشخصه‌های لهجه چهاردانگه است. البته لهجه‌ای که خانم عالیشاه بدان شعر سروده کاملا چهاردانگه‌ای نبوده مثلا صفت‌های ملکی را مثل مازندران معیار گفته. یا مثلا «واو» در واژه سوز که اگر مصوت بلند باشد غیرچهاردانگه‌ایست.

      پاسخ
  2. 2

    جوانمرد

    با تشکر از شما بابت شعر بسیار زیبا تون .موفق باشید.

    پاسخ

تمام حقوق این سایت متعلق به پایگاه خبری چهاردانگه می باشد . www.4dangehnews.ir