آقای فرماندار! با یک میلیار تومان، علف های کنار رودخانه را هم از “سد تا دریا” نمی شود تراشید

پایگاه خبری چهاردانگه: ساخت تفرجگاه در حاشیه رودخانه ها را در مازندران نخستین بار به طور جدی در امتداد رودخانه هراز در شهر آمل شاهد بودیم که سال ها پیش توسط شهرداری این شهر پیاده سازی و اجرا شد.

در واقع مسئولان شهرداری آمل از ظرفیت این رودخانه و مجاورت آن با پل معلق آمل که یک سازه زیبا و برگرفته از معماری خاصی بود استفاده کردند تا بر جاذبه تفریحی و توریستی شهر بیافزایند.

از آن سالها اما زمان درازی می گذرد . این طرح هرچند جسته وگریخته در برخی از شهرهای مازندران اجرا شد اما هیچکدامشان تبدیل به یک حرکت مهم و “موج” عمرانی در استان نشدند.

حدود دو سال پیش بود که شهرداری ساری تصمیم گرفت تا حاشیه غربی رود تجن را تبدیل به یک مکان تفریحی و توریستی کند و با وجود یک پارک کوچک در ضلع شرقی این رودخانه دست به کار شد و با ارائه یک طرح کوتاه مدت دست به کار شد و در مدت نزدیک به سه ماه فاز یک بوستان ملل را تصویب و اجرا کرد.

هرچند در آغار کار بسیاری از منتقدان با بدبینی به این اقدام شهرداری ساری نگاه می کردند اما با به نتیجه رسیدن این پروژه به شدت از تعداد منتقدان کاسته شده و بر تعداد موافقان اضافه شد.

این حرکت موفق  شهرداری ساری در واقع همان موج بزرگی بود که در استان به راه افتاد تا حاشیه رودخانه های مازندران در صدر برنامه های گردشگری استان قرار بگیرد و از استاندار تا مدیر آب منطقه ای و شهرداران وفرمانداران بر ضرورت احیای این ظرفیت بالقوه تاکید کنند. بگذریم از اینکه در رابطه با اجرا کردن فاز دوم بوستان ملل موانع زیادی از طرف برخی از سیاسیون و مسئولان استانی ایجاد شد منتها در نهایت موج گردشگری در حاشیه رودخانه های مازندران به سرعت فراگیر شد. در این میان یکی از افرادی که با این موج همراه شد فرماندار مرکز استان بود که با مطرح کردن طرح بلندپروازانه “طرح گردشگری از سد تا دریا” در صدد برآمد ضمن کمک به اقتصاد شهرستان در کیلومترهای پایانی رود تجن ساری نسبت به ایجاد کشتیرانی و دیگر امکانات تفریحی اقدام کند.

این خبر هر چند کمی رویایی بود اما با صرف هزینه مناسب و ورود سرمایه گذار می توانست یکی از مهمترین طرح های گردشگری استان باشد. با برگزاری جلساتی که با حضور مسئولان استانی برگزار گردید نهایتا تصمیم گرفته شد تا چیزی حدود یک میلیارد تومان آن هم با اما و اگر به چنین طرح عظیمی که نزدیک به شصت کیلومتر طول دارد تخصیص یابد.

حسین زادگان اعلام کرد: “طرح از سد تا ساحل ساری در کارگروه گردشگری استان مازندران مطرح و به عنوان طرح اولویت‌دار مصوب شد و قرار است با کمک سازمان مدیریت و برنامه ریزی یک میلیارد تومان اعتبار مصوب و این مبلغ در سالجاری در نظر گرفته شود.” نکته مهم در این اعلام فرماندار این است که هنوز هم این ماجرا قطعی نیست و “قرار است” با کمک سازمان مدیریت و برنامه ریزی مبلغ یک میلیارد تومان به چنین طرح بزرگی اختصاص دهند که در واقع چیزی شبیه به یک شوخی تلخ است.

کسانی که با منطقه آشنایی دارند مطمئنا بسیار شگفت زده می شوند ازاینکه می شنوند قرار است هزاران هکتار ساحل و رودخانه را با یک میلیارد تبدیل به بزرگترین طرح گردشگری  استان کرد. هر چند اگر همین مقدار پول هم واقعا تخصیص داده شود و هزینه گردد جای شکرش باقی است که در این شرایط مالی که دولت مدام از کمبود اعتبار ناله می کند چنین پولی هر چند اندک به یک طرح گردشگری تزریق شود.

احمد حسین زادگان که به همراه محمد دامادی رویای تبدیل شدن جاده فرح آباد ساری به بزرگترین مرکز توریستی خاورمیانه را در سر می  پروراند چه خوب بود که از اعتبار خود برای کمک به شورای شهر ساری و شهردار مرکز استان برای اجرای فاز دوم بوستان ملل که همه مقدمات اجرا شدندنش فراهم شده است استفاده می کرد تا هم حلقه اتحاد فرمانداری با شهرداری را تکمیل کند و هم نسبت به اجرای یک طرح موازی با شهرداری ساری اقدام نکند.

به هر حال باز هم تاکید می کنیم که اگر همین بودجه ناچیز هم تخصیص داده شود بسیار کار بزرگی انجام شده است.

اما کاش حسین زادگان و دامادی به جای بازی در زمین “دیگران” از ته دل به فکر پیشرفت مرکز استان بودند و با کنارگذاشتن مسائل شخصی از جمله شرکت کردن در افتتاح پروژه های عمرانی شهر مانند پل روگذر شهیدان رضایی با وجود نصب بنرهای خوش آمد توسط مسئولان شهری در عمل علاقه خود به توسعه ساری را نشان می دادند.