محور ساری – کیاسر، جاده بی صاحب!

نمی دانم کجا خواندم که «جاودان باد سایه دوستانی که شادی را علت اند نه شریک، و غم را شریک اند نه علت». من هم اگر نمی توانم شادی نوروزی را برای هموطنانم علت باشم اما به سهم اندکم، خود را شریک غم آنهایی می دانم که مصیبت فقدان عزیزانشان، شادی عید را از آنها ربوده است.

درباره علت حوادث جاده ای چند روز گذشته در جاده ساری به کیاسر که به مرگ چند تن از هموطنان در آستانه سال نو منجر شده، به اندازه کافی یادداشت و اظهار نظر صورت گرفته و یقیناً مسئولان نیز در جریان امر قرار گرفته اند و من نیز بر خود تکلیف دانستم دیدگاهم را با شما خوانندگان گرامی و مسئولان بخش چهادرانگه و شهرستان ساری در میان بگذارم تا شاید همه ی این یادداشت ها و نظرات، تلنگری باشد بر آنهایی که این مصیبت ها را علت اند.

در بروز هر حادثه ای، عوامل مختلفی اعم از عامل انسانی و یا عامل محیطی سهیم و دخیل اند. پرداختن به میزان سهم هر عامل در هر حادثه ای باید به صورت مجزا و تحت یک پروسه ی علمی دقیق و کارشناسی شده، صورت پذیرد که این یادداشت را نه مجال این بحث و نه داعیه ی آن است.

از آنجایی که مصیبت های چند روز گدشته، آن هم در روزهای عید که همه ی خانواده ها در شادی و شعف به سر می برند، بر قلب ها و ذهن های وجدان های بیدار سنگینی می کند، گریزی و گزیری از اظهار نظرهای بعضاً احساسی و غیرعلمی هم نیست. شاید اگر هر یک از ما بجای این دوستان بودیم تنها مقصر این حوادث را جاده ی غیراستاندارد می دانستیم و لاغیر.

بنده نیز بر این عقیده ام که راه مواصلاتی کیاسر – ساری از حداقل استانداردها بی بهره است اما آیا تا به حال از خود پرسیده ایم «این جاده که به جاده مرگ معروف شده است متولی و صاحبی هم دارد؟» آیا ادارات و سازمان های مرتبط با حمل و نقل بین شهری، این مسیر را به عنوان یک جاده ی مواصلاتی بین استانی به رسمیت می شناسند؟ یا این که فقط و فقط به مثابه ی یک راه فرعی به آن می نگرند که در مواقع اضطراری جهت ورود و خروج به استان مازندران، – مثل خیلی از راه های فرعی و میان بری که همه جای کشور وجود دارد – به داد مسافران می رسد؟ در صورت وجود چنین دیدگاهی – که دور از ذهن هم به نظر نمی رسد – مقصر دانستن جاده، راه به جایی نمی برد.

معمولاً اگر از بچه ای خطایی سر بزند، به والدین اش مراجعه می کنیم و به آن ها تذکر می دهیم تا مواظب رفتار و تربیت فرزندشان باشند؛ اما اگر کسی مسئولیت سرپرستی این بچه را نپذیرفت و یا به اصطلاح بچه ای بی صاحب بود، آن وقت چه باید کرد؟ آیا جز این است که باید راه حل های دیگری را تجربه کنیم؟

جاده ی ساری – کیاسر با سابقه ی پارینه سنگی اش! مانند بچه ی بی صاحبی است که بلای جان مردم شده و کسی مسئولیت خطاهایش را به گردن نمی گیرد. در این صورت باید به خودمان بقبولانیم که جاده ساری – کیاسر با شرایط موجود، «همینی که هست! » و هر بار که بخواهد قربانی میگیرد، یک جاده ی فرعی و میان بر که متاسفانه تنها راه ارتباطی مردم چهاردانگه به دو استان مازندران و سمنان است.

پس باید جهت کاهش حوادث و صدمات ناشی از آن، به راه حل های دیگری بیندیشیم. راه حل هایی که رانندگان این جاده باید بدان توجه جدی کنند: سرعت کم و مطمئن، حوصله ی زیاد، اعصاب پولادین، باک پر از بنزین، به همراه داشتن زنجیر چرخ و لاستیک زاپاس، به همراه داشتن یک تا دو وعده غذایی و نوشیدنی، به همراه داشتن لباس گرم و پتو، به همراه داشتن کپسول آتش نشانی و جعبه کامل کمک های اولیه و …

شاید برخی از این راه حل ها به زعم برخی افراد شوخی به نظر برسد، اما با شرایط موجود در این مسیر، همه ی این راه حل ها کاملاً جدی است.

یادش به خیر! آن زمان که جاده ای پردست انداز ما را از چهاردانگه به ساری می رساند و از آن جایی که انتظاری از جاده نداشتیم، بنابراین با کم کردن سرعت و زیاد کردن حوصله مان، به سلامت به مقصدمان می رسیدیم. امروز هم گول آسفالت بودن این جاده را نخوریم! این جاده، همان جاده ی بی صاحب است. پس از سرعتمان بکاهیم و بر حوصله و دقت مان بیفزاییم تا قصور جاده را بی اثر کرده، به سلامت به منزل برسیم.

نویسنده: ابوالفضل قنبرنژاد. مسئول مخابرات کیاسر