محمد عزیزی کلکناری در سال 1347 دیده به جهان گشود. خانواده او که در اثر فقر و گرفتاری به دامداری مشغول بود.ازتاریخی که شهید متولد شد، کار و زندگی خانواده به هم به برکت حضور او رونق گرفت.تا کلاس پنجم ابتدایی ادامه تحصیل داد و در سال 1361دست از تحصیل شست. برای پر کردن اوقات فراغت در مغازه ای به مدت چهار سال مشغول شد.در سال 57 عضو گروه مقاومت شد و در راه  بسیج فعالیت می کرد، تا اینکه به سن 16 سالگی رسید و به طور داوطلبانه عازم جبهه شد. بعد از عزیمت، به مدت 40 روز در نیروی دریایی بندرگز آموزش دید و پس از مدتی در تاریخ 23/12/65 به مرخصی آمد. در مدت مرخصی، توان خود را صرف کمک به خانواده اش کرد.

در آخرین شب مرخصی اش در نیمه شب سه ساعتی را با مادرش به صحبت نشست و رو به مادر، گفت : ” مادر جان! من رفتنی هستم و دیگر برنمی گردم؛ بنا بر خوابی که در مسجد فاو دیده ام، می خواهم به آنچه که مدت هاست انتظارش را می کشیدم، برسم و از خدای خویش متشکرم.مادرجان! حلالم کن و راضی باش که پسرت در راه حق کشته شود.” مادر در جوابش گفت: ” پسرم!تو حالا وقت خدمتت نیست.” و او جواب داد:” مادرجان اگر من و امثال من نخواهیم در مقابل این دشمنان اسلام بایستیم، چه خواهد شد؟بیا ببین که در منطقه عملیاتی چه خبر است .انسان با دیدن بچه هایی که با ایمان در مقابل دشمن می ایستندو خونشان را می ریزند، خجالت زده می شود.از خدا می خواهم که همواره پشتیبان ملت ما باشد و جوانان مملکت را به راه راست هدایت کنند که آنان آینده سازان مملکت مان هستند.مادرم! مواظب خودتان و بچه ها باشید! “

بعد از آخرین همکلامی با مادر، عازم ” بانه – سردشت ” شد. ودرتاریخ 20/2/66 در ماه مبارک رمضان به درجه شهادت نائل آمد.پیکرش بر روی دستان دوستانش تشییع و در روستای  ” دازمیرکنده ” ساری به خاک سپرده شد.