ولا تحسین الذین قتلو سبیل ا….امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون (آل عمران/169)

( آنان که در راه خدا کشته می شوند، مرده میپندارید؛ بلکه آنها زنده اند و در نزد پروردگارشان روزی می خورند.)

سلام بر مهدی (عج)، سلام  بر امام خمینی، سلام بر شهیدان فداکار و سلام بر ملت شهید پرور. اکنون که شب جمعه، شب دعای کمیل و شب قدراست، این وصیت نامه را می نگارم و این وصیت نامه را با قلب صاف و خندان نوشتم. ابتدا چند خواسته از امت شهید پرور دارم که امیدوارم آنان را بکار ببندید. اول توصیه ام این است که شعائر اسلامی را بجا آورید و پشتیبان نهضت اسلامی ایران باشید. در خط امام و اسلام حرکت کنید که در این صورت  راه را به صراط مستقیم  پیموده اید. در تربیت فرزندان و نوجوانان انقلابی همت گمارید. این نهضت را به چشم مادی نگاه نکنید و به بعد معنوی و جهانی انقلاب بیندیشید. به جبهه های جنگ کمک کنید و برای خدا کار کنید و در همه حال هدفتان خدا باشد. برای پیروزی رزمندگان اسلام و چشم امید مستضعفان جهان، امام خمینی شادی کنید. با نهادهای انقلابی همکاری کنید. در خاتمه از شما عاجزانه درخواست می کنم که به این سخنان عمل کنید.

سخنی دارم با پدر، مادر، همسر، برادران و خواهران عزیزم :

اول در زندگیم برای شما هر زحمت و ناراحتی که ایجاد کردم، شما به بزرگواری خودتان ببخشید. هر جفایی که از من دیده اید، چشم پوشی کنید و مرا میان شهیدان خفته در خاک بسپارید و ضمناً به یاد شهدای گلگون انقلاب اسلامی باشید!  بعد از شهادتم، لباس سیاه نپوشید و برای من گریه نکنید. اسلحه من به زمین نیفتد و نگذارید خون شهیدان بر روی زمین بماند.  والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته.