انسان یک روز به دنیا می آید و روز دیگر از دنیا می رود و تنها کردار و اعمالش برجای خواهد ماند. مرگ سرنوشت ما می باشد و چه بهتر که انسان در راه مکتب و هدفش کشته شود. از مرگ من نگران نباشید؛ زیرا نزد خدای متعال زنده هستم و روزی می گیرم، فقط جسم من از میان شما رفته است. از مرگم ناراحت نباشید و برایم سیاه نپوشید! مادرعزیز! می دانم که از مرگ من نگران خواهی شد اما این را بدان کسانی که در راه خدا کشته می شوند، زنده هستند و نزد خدا بهره مند می شوند؛ امیدوارم خدا مرا از همان بندگان شهید قرار دهد.

پدرم ناظر و مادرم وصی. برادرجان علی حسین بندوش! جان تو و جان مادر؛ جان تو و جان برادر؛ جان تو و جان پدرو جان تو و جان خواهر.

خواهر بزرگم!  برای من نگران نباشید و زینب و زهرا را خوب داشته باش! امانتهایی را که به دست حوری دادم، دست نزنید. لیلا را خوب داشته باشید! و برادر جان! جان تو و جان مادر. برادرهای کوچکتراز خود را خوب داشته باش! برادر جان! حسین را عوض من خوب داشته باش. او را از من ناراحت مکن!

والسلام علیکم