تنظیمات
اندازه فونت :
چاپ خبر
گروه : علي نظري
حوزه : اخبار چهاردانگه, اخبار فرهنگي, اخبار ويژه, گفت و گو, معرفی
شماره : 27503
تاریخ : ۱۸ آبان, ۱۳۹۴ :: ۲۲:۵۰
گفتگو با زمانپور کیاسری درباره مستند «پاپلی»+تصاویر اختصاصی پشت صحنه داستان دختر جوان چهاردانگه ای موضوع مستند جدید زمانپور کیاسری آقای زمانپورکیاسری لطف کرده و متن کاملتر این گفت گو به همراه تصاویر اختصاصی از پشت صحنه ی این مستند را برای پایگاه خبری چهاردانگه ارسال کرده است. پایگاه خبری چهاردانگه برای این مستند ساز برجسته ی کشور آرزوی موفقیت و دیدن آثار فاخر و تاثیر گذار از ایشان را دارد.

«مشتی اسماعیل» یکی از مستندهای تولید شده در مازندران است که حدود ۲ سال پیش نگاه‌های زیادی را توانست به خود جلب کند. این مستند سینمایی که زندگی امیدوارانه و جذاب یک پیرمرد نابینای شالیکارکیاسری را روایت می‌کرد، پس از حضور در جشنواره‌های مختلف داخلی و خارجی، عناوین متعددی را به خود اختصاص داد. کسب عنوان بهترین مستند میان‌مدت در جشنواره ویزیون دوریل سوئیس که یکی از معتبرترین جشنواره‌های مستند در دنیا به شمار می‌رود یکی از این عناوین کسب شده مستند «مشتی اسماعیل» است.

«مهدی زمان‌پور کیاسری» هنرمند ۴۱ ساله چهاردانگه ای پس از به تصویر کشیدن این زندگی متفاوت، پررنگ‌تر از گذشته دیده شد. او که دانش‌آموخته کارشناسی‌ارشد تولید سیما از دانشکده صدا و سیماست، در بیش از ۶۰ اثر مستند به عنوان نویسنده و کارگردان حضور داشت. سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی مستند از جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۹۱ برای «مشتی اسماعیل» و جوایز دیگری که در ذیل امده، عناوین ثبت شده در کارنامه هنری این هنرمند مازندرانی است. زمان‌پور کیاسری این روزها مشغول ساخت مستندی دیگر در مازندران است.

  papeli-10

متن گفت گویی که در ادامه خواهید در روزنامه ی همشهری منتشر شده است. آقای زمانپور کیاسری لطف کرده و متن کاملتر این گفت گو به همراه تصاویر اختصاصی از پشت صحنه ی این مستند را برای پایگاه خبری چهاردانگه ارسال کرده است. پایگاه خبری چهاردانگه برای این مستند ساز برجسته ی کشور آرزوی موفقیت و دیدن آثار فاخر و تاثیر گذار از ایشان را دارد.

.......................................................................................................

آقای زمان‌پور، کمی از مستند در حال ساخت خود بگویید.

مدتی است که در یکی از روستاهای منطقه چهاردانگه شهرستان ساری در حال فیلمبرداری یک مستند هستم. «پاپلی» نامی است که برای این مستند در نظر گرفتم. مستند پاپلی، زندگی روزانه یک دختر ۲۴ ساله محجوب روستایی راکه پدرش در زمان کودکی وی به خاطر سقوط از درخت قطع نخاع شد ثبت و ضبط می کند. این مرد روستایی ۱۱ فرزند دارد که به جز این دختر همه آن‌ها مستقل شدند و به زندگی خود مشغول هستند. اما این دخترکه زینب نام دارد آخرین فرزند اوست، چند سالیست که از پدرش پرستاری می‌کند. بیشترامور بر دوش اوست و به نوعی تمام زندگی پدرش است، البته در کنار پروانه خانم مادرنمونه و زحمتکش خویش.

حسین اهنگری پدر زینب قبل از این اتفاق سوارکار خوبی بوده و همچنین از قدرت بدنی بالایی برخوردار بوده است. دوستان قدیم وی را با عنوان با دوست بامرام و با معرفت یاد می کنند. این مرد با ایمان اکنون پس از ۲۴ سال همچنان امید بالایی به زندگی دارد و زندگی خانواده اش را با محبت و مهربانیش گرم نگه داشته است.

papeli-2

زینب قلب تپنده پدرو مادر خانواده است وبرایشان بسیار عزیز است و به هیچ عنوان حاضر نیستند او را حتی با ازدواجش از دست بدهند، با همین نگاه درام در این مستند شکل میگیرد.

پس دلیل انتخاب نام «پاپلی» هم مفهوم پروانه‌وار گشتن دختر به دور پدر است.

همین‌طوراست.

فکر می‌کنید تولید مستند کی تمام می‌شود؟

طبق برنامه‌ریزی‌هایی که کردم احتمالاً در زمستان کار تمام می‌شود.

قصد فرستادن فیلم به جشنواره‌ای را هم دارید؟

هنگام تولید اصلا به این موضوع فکر نمی‌کنم. برایم مهم این است که فیلم به بهترین شکل ممکن ساخته شود و خانواده پاپلی که واقعا تمام زحمات ما به گردن انهاست از فیلم راضی باشند.  پس از آن به حضور در جشنواره هم فکر می‌کنم.

با وجود این‌که آثار زیادی تولید کردید، نام شما با «مشتی اسماعیل» بیشتر شنیده شد. مستندی از یک زندگی بومی. «پاپلی» هم به گفته شما روایتی از یک زندگی مازندرانی است. دلیل تمرکز شما بر زندگی افراد در انتخاب سوژه‌های مستند چیست؟

جریان ارام زندگی همیشه برایم جذاب است. البته هر سوژه‌ ای را می‌توان برای تولید مستند انتخاب کرد اما جذابیتی که در زندگی‌های واقعی علی الخصوص در طبیعت زیبای خداوند وجود دارد برایم خیلی بیشتر است. من در این مستندها راحت‌تر حرف‌ها و پیام‌های مد نظرم را می‌توانم انتقال دهم. چون همه چیز واقعی است و رنگ خدا را دارد، فقط باید هنر این را داشت که رنگ را در جزءجزءِ اتفاقات دید. در مستندهای زندگی افراد، فیلم کمتر به عناصر بیرونی وابسته می‌شود. همه چیز رنگ‌ و بوی واقعیت می‌گیرد. به جای این‌که از نریشن یا موسیقی متن استفاده شود از عناصر پیرامونی سوژه، ازتصاویر و افکت(صداهای زیبای طبیعت) بهره گرفته می‌شود.

 

اما این موارد که نام بردید مانند نریشن و موسیقی، به کارگردان در بیان مفاهیم کمک می‌کند و نقش مؤثری در ساده‌تر بیان کردن پیام دارد. تلاش شما برای کمتر استفاده کردن از این عناصر کار را دشوارتر نمی‌کند؟

طبیعی است که کار سخت می‌شود. من هم از این سختی لذت می‌برم. چون خروجی کار متفاوت است. گاهی یک صحنه یا انتخاب یک زاویه برای فیلمبرداری به تنهایی می‌تواند آن‌چه که در نظر دارم را بیان کند. یا این‌که دیالوگ‌هایی که از زبان فرد یا افراد حاضر در فیلم به طور عادی بیان می‌شود بار معنایی کاملی دارد. اما مهم این است که این لحظه‌ها خوب دیده شوند.

چرا معتقدید خروجی کار در این شکل مستند متفاوت است و تعریف شما از فیلم مستند چیست؟

چون مخاطب از هر قشری که باشد یک واقعیت را می‌بیند. آن‌چه که پیش روی اوست فقط حاصل تلاشی برنامه‌ریزی شده برای بیان یک مفهوم نیست بلکه خود مفهوم است که در زندگی یک همنوع جاری شده است. مخاطب واقعیت را دوست دارد و بهتر با آن ارتباط برقرار می‌کند. اکنون بیشتر فیلم مستند را تشریح کنیم: ایا میتوان گفت فیلم مستند فیلمیست که دلیل و مدرک ارایه کرده و بر واقعیتی که موجود است استناد مینماید، اگر اینچنین باشد برخی از فیلمهای داستانی هم به واقعیت بیرونی استناد میکنند و افراد، مکان و خیلی از چیزهای دیگر همگی واقعیتی مستقل دارند و برای منظوری جلوی دوربین به نظم امده اند.لذا معنای فیلم مستند را نمی توان به انچه در فرهنگ لغات امده محدود کرد.

papeli-9

فیلم مستند بیان خلاقانه واقعیت است و در حقیقت تنها بازنمایی چیزی که قبلا وجود داشته نیست بلکه لذت حاصل از نواوری در نگاه فیلمساز نسبت به واقعیت موجود و توانایی او در برانگیختن تفکرو القای فضا و چشم اندازی از جهان اشنا و عادی شده در مقابل ببننده است. پس مستند بازسازی واقعیت نیست بلکه مستند ارایه جهانی است که ما قبلا با کلیات ان اشنایی پیدا کرده ایم و این جهان تا حدی اشنا، اکنون توسط فیلم مستند با نگاه خاص که شاید قبلا هیچگاه با ان مواجه نشده ایم نقل و روایت می شود.

خیلی‌ها مستند را ژانری برای افراد خاص می‌دانند. اما برخی مستندها مانند همین «مشتی اسماعیل» یا نمونه‌های دیگر که در مازندران تولید شد، مخاطبان عام زیادی را به خود جلب کردند. یعنی به نظر شما دلیل این موضوع همان حضور زندگی واقعی است؟

بله. دقیقا همین‌طور است. برای اکران فیلم به کشورهای متعددی سفر کردم. جالب است که در بیشتر این کشورها و حتی کشور خودمان، بر خلاف تصور موجود، عمده مخاطبان افراد عادی جامعه هستند. به‌ویژه در کشورهای اروپایی مستند ژانر مورد علاقه مردم است. این یعنی مردم با مستند راحت‌تر ارتباط برقرار می‌کنند. به ویژه این‌که اگر مستندی از یک زندگی واقعی باشد.

حتی زندگی یک شخص عادی؟

زندگی یک شخص عادی با وضعیتی متفاوت. سوژه‌هایی مانند «مشتی اسماعیل» یا «پاپلی» در کنار روایت همه مشقت‌هایی که از زندگی‌شان دیده می‌شود، درس‌های خوبی دارند. مهم‌ترین درس هم امید به زندگی است. در زندگی این افراد با وجود همه مشکلات، امید وجود دارد. این اصلی‌ترین نکته‌ای است که به دنبال آن هستم. ضمن این که بخش‌هایی از هویت فرهنگی و بومی ما را به دنیا نشان می‌دهد.

نگاه شما در انتخاب سوژه‌ها معمولاً به مازندران معطوف است. علاوه بر شناخت‌تان از استان و احتمالا علاقه به زادبوم، تفاوت سوژه‌ها هم دخیل هستند؟

بله. مازندران همیشه سوژه‌های بکری برای مستند دارد. خیلی از عناصر فرهنگی ما، زندگی‌ها، طبیعت و بسیاری از مسائل دیگر می‌توانند در این موضوع دخیل باشند. مازندران استان مستعدی برای رونق سینمای مستند است.

هنرمندان استان چطور؟

هنرمندان خیلی خوبی در استان داریم که برخی از انها از دوستان بنده هستند، اما همیشه مسائل اقتصادی و نبود حمایت‌ها باعث از بین رفتن فرصت‌ها و استعدادهای انها می‌شود. البته این موضوع به کل کشور ارتباط دارد. مثال قابل توجهی می‌توان در این زمینه آورد. برای ثبت صحنه معروف شکار یک آهو توسط پلنگ که هزاران بار در شبکه‌های سراسر دنیا پخش شده ۵۰۰ دوربین فیلمبرداری در منطقه کاشته شده بود. اما در کشور ما چقدر برای تولید مستند اهمیت داده می‌شود و ایا اینگونه هزینه می شود؟ اهمیت به مستند در کشورهای پیشرفته بسیار بالاست. مستندساز پس از تحویل گرفتن پروژه تا زمان پایان کار هیچ دغدغه‌ای ندارد و از هرجهت تامین است.

papeli-6

اما در این کشورمستند ساز به هیچ عنوان از امنیت برخوردارنیست. البته اگرازجهاتی تامین باشیم وارزش فیلم مستند را ندانیم باز هم راه به جایی نخواهیم برد.

اگر مستندساز عاشق نباشد نمیتواند اثر فاخر تولید کند. برای اثر خوب باید عشق به کار داشت ووقت گذاشت و به پول یا سرمایه مادی فکر نکرد. البته این گونه از مستندسازان شاید به تعداد انگشتان دست نباشند و همه تلاشم را بکار میبرم تا یک روزی جزو این افراد قرار گیرم.

 در این شرایط چطور باید به رونق سینمای مستند در کشور و استان امیدوار باشیم؟ بسیاری از مستندهای خوبی که تولید می‌شوند هم با هزینه شخصی خود کارگردان‌هاست. «مشتی اسماعیل» را با هزینه شخصی تولید کردم. چون اگر هم قرار باشد حمایتی شود، با مبلغی اندک اقدام می‌کنند که بیشتر دست و پای هنرمند را می‌بندد. در همین وضعیت است که بسیاری از ایده‌های خوب در استان ما نادیده گرفته می‌شود و از بین می‌رود.

سخن پایانی؟

مستند هنوز در جامعه ما شناخته شده نیست. نه در بین مردم و نه در بین مسئولان. اما هر بار که مستند خوبی تولید شد اثر خود را در جامعه گذاشت و ارتباط عمیقی بین جامعه و اثر برقرار شد. این یعنی، مستند زبانی قدرتمند برای بیان مفاهیم دارد. امیدوارم فعالیت‌های سینمای مستند در کشور و استان ما بهتر و بیشتر دنبال شود. قطعاً می‌توانیم حرف‌های زیادی در دنیا داشته باشیم.

به امید ان روز

 papeli-1

papeli-8papeli-3 papeli-4 papeli-5 papeli-7

© 2017 تمام حقوق این سایت برای پايگاه خبري چهاردانگه محفوظ می باشد.